ای ستاره آسمان شبهای تیره و تار من با این فاصله ای که بین من و تو می باشد چگونه بوسیدن آن چهره درخشانت میسر است ؟

دوست ندارم ولی همیشه در فکرو خیالت هستم دوست ندارم ولی به خاطر تو بیشتر اوقات اشک میریزم نه من دوستت دارم اما در آتش دوستی دلت میسوزم و رنج میبرم و به زبان حال میگویم دوستت ندارم در حالی که تمام آزادی وجودم به حرفم میخندد و مسخره ام میکند

اگه از عشق میشه قصه نوشت میشه از عشق تو گفت میشه از ستاره های چشم تو مغرب نو مشرق نو برپا کرد میشه از برق نگاهت خورشید و خاکستر کرد میشه از گندمای سر زلفت یه عالمه شعر نوشت آره ! از عشق تو دیوونگی هم عالمی داره میشه از عشق تو مرد و از دست همه راحت شد آره ! از عشق تو دیوونگی هم عالمی داره اگه از عشق میشه قصه نوشت میشه از عشق تو گفت ...

---

عکسش را برای آخرین بار پاره کردم و ازالبوم  قلبم دور انداختم

تا بداند .....................................

میشود

پس شد

---

---

_{داشتم زير باراني كه يك عمر انديشه هايم، حسرتم ، را به حرمت پاكي اش مي شستم عرق ميكردم باراني كه گاه گاهي زير عطوفت و مهربانيش  دنبال بره اي روشن مي گشتم باراني كه حتي خلوص شب را ميخواست از من بگيرد}

_{باراني كه حتي بي وجودش حسرت سرخم ميخواست سرخيش را ببازد و انديشه هايم را رو به خماري سوق دهد}

_{ولي من   از شدت سرما به خود مي پيچيدم}

_{و  پائيزي در زمستان وجودم غوغا كرده  بود ، ولي من حتي به حرمت پائيزيش و به حرمت همسايه گي ا ش، به تابستان خيالم  هم قسمش دادم، انگار چيزي حاليش نمي شد، اون وقت فهميدم همه عشق  اين طبيعت دروغ و از جنس خود دنيا ست  وحسرت سرخي كه حتي  در سوز وحشتناك زمستان ندايش كرده بودم مرا در اين جنگل وحشتناك در كلبه كوچك و گرم كه با عشق ام در افق هاي  تنهاوش  خيالم  ساخته بودم  پناه داد.}

_{آري، خودش مرا در سفره ساده و پر از طعام پذيرائي كرد}

_{آري  او خودش بود}

_{خودش .........}